Wat zij denkt… de Zwaarste 10 van Zeeland

Tijdens het hardlopen gaat er veel door mijn hoofd heen. Tijd voor een nieuwe terugkomende categorie op mijn blog: Wat zij denkt… Hierin komen de leukste gedachten terug tijdens mijn sportieve activiteiten. Je hebt het gister mijn verslag van de Zwaarste 10 van Zeeland al kunnen lezen. Vandaag mijn gedachtes per kilometer tijdens deze cross!

Vlak voor de start: Het aantal deelnemers valt wel mee en wat ben ik blij dat ik een longsleeve aan heb in plaats van zo’n koud t-shirtje.
Start: Ow, dat is snel, ik sta nog te praten met mijn ouders en nu is het startschot al. Snel aansluiten bij de rest!

De cross

  1. Dit gaat lekker, het pad is goed verhard en dat slingeren door het bos is leuk! 
  2. Zo, even wat mensen inhalen zodat ik wat meer ruimte heb om te lopen voordat het pad weer smaller wordt.
  3. Zand! Heuvel! Duin! Hier was ik niet op voorbereid, maar als ik goed aan de zijkant blijf is het wat harder en kom ik wel boven.
  4. Daar lopen de eerste mensen al… deze duin ken ik van het mountainbiken. Dit gaat zwaar worden! Maar naar beneden lijkt het alsof ik vlieg!
  5. Wat is het toch mooi hier! (Terwijl ik loop op een vlak stuk langs duinmeren) Maar mijn hartslag is wel echt gestoord hoog in zone 5… Misschien moet ik toch iets rustiger aandoen.
  6. Pfoe, gelukkig hoef ik niet door de meeuwenduinen, maar dit zand is ook zwaar! Hopelijk heb ik morgen geen last van mijn enkel (die ik ondertussen al een keer of 5 verkeerd neer heb gezet op de onregelmatige ondergrond.)
  7. He, ik loop nog steeds bij dezelfde man in de buurt en verderop loopt een vrouw die ik vast wel in kan halen (Spoiler: dat is me niet gelukt, ze wist uiteindelijk 11 seconden eerder te finishen.) De hellingen af zijn mijn sterke punt, gewoon lekker laten gaan!
  8. Als ik zo door ga haal ik het binnen het uur. Mijn ouders, even versnellen zodat het er goed uitziet!
  9. Ik ben er bijna, niet te lang blijven wandelen en gewoon doorgaan. Wel een mooi pad trouwens zo dwars door het bos!
  10. Laatste kilometer en help, weer die nare duin van zand. Als ik het net kon kan ik het nu ook. Daar is de finish al, nog even die laatste 200 meter versnellen, ik kan dit, ik kan het binnen het uur halen!

Finish: 59.24! Yes, ik heb het gehaald!

Na de finish stonden mijn ouders me op te wachten en stuurde ik direct een berichtje naar mijn vriend. Na een rustige wandeltocht waarin ik vol adrenaline nog even na kon praten met mijn ouders, was ik een kwartiertje later thuis. Tijd voor een welverdiend warm bad!

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *