Rotterdam 2018

 

You Never Walk Alone en 4 uur, 14 minuten en 44 seconden later is het toch echt zo: I’m a marathoner! Mijn tweede marathon en nu echt kunnen laten zien waar ik een hele winter voor getraind heb, de marathon van Rotterdam heb ik overwonnen. 

0-5km
Daar sta je dan, na nog een normale wc zonder lange rij gevonden te hebben, met een flesje water te wachten tot het nu echt begint. De spanning is voelbaar en als Lee Towers zingt word zelfs ik bijna emotioneel. Hier heb ik voor getraind en nu ga ik het gewoon laten zien. De hel van Amsterdam moet verleden tijd zijn, ik wil een marathon kunnen finishen als hardloper en niet kruipend de finish halen. Echt tijd om de afgelopen maanden te overdenken is er niet, al snel vertrek ik richting finish. Nog een laatste slok, het flesje water gooi ik weg (nadat ik besloten heb om voortaan bij alle wedstrijden met zomerse temperaturen wat water mee het startvak te nemen om goed gehydrateerd te kunnen starten) en het is al tijd om mijn horloge aan te zetten. De start over de Erasmusbrug is overweldigend en fijn tegelijkertijd. Te snel starten is er niet bij door direct omhoog te lopen. Bijna emotioneel loop ik de brug over, zoveel mensen die je aanmoedigen. All I ever wanted!

Na de brug gaat het soepel, ik loop netjes aan de snelle kant van mijn streeftijd. 5.31/km, dus netjes in de buurt van de 5.35/km die ik wil lopen. Ondertussen ben ik ingehaald door een pace groep, maar door goed op te letten laat ik mezelf niet opjagen door deze tsunami van mensen. Het eerste drankpunt is helaas wel echt een waar slagveld. Direct besluit ik mijn bekertjes voortaan bij de latere balies te pakken, want bijna struikelen is echt geen succes!

5-10km
Dit deel liep ik eigenlijk best wel lekker. Geen idee waar ik liep, maar mijn lichaam voelde goed en ik kon mijn streef goed vasthouden. In ieder geval liep ik 10km in 55 minuten, iets sneller dan ik vooraf gepland had. Ik had dus niet het idee dat ik in het eerste deel energie verspeeld had gelukkig.

10-15km
Het fietspad waar ik gelukkig de ruimte had. Geen drukte om me heen, dus ik vond het wel lekker lopen eigenlijk. Het was niet heel breed, maar anderen inhalen ging echt best wel prima. Langs de weg was het geen enorme drukte, maar wat er aan publiek stond was wel lekker enthousiast. Ook dit deel liep ik nog netjes rond mijn streeftijd, de 4 uur was hier nog steeds haalbaar. Ook zat in dit deel de lus bij Slinge. Wat een publiek zeg!

15-20km
Op naar het halve marathonpunt! Nog een lus via een fijne brede weg. Liep dus best wel lekker, al zag ik hier wel de eerste mensen al wandelen. Ondertussen kwam de grootste uitdaging, niet struikelen over alle sponsen op de weg bij de sponzenpost. Wel moest ik hier echt de tijd nemen om genoeg te blijven drinken, ondertussen kwam de zon echt door waardoor de marathon nog een stukje zwaarder werd.

20-25km
De halve marathon had ik afgelegd in 1.58. Netjes op schema voor de 4 uur, maar dan moest ik wel vlak blijven lopen en niet nog meer vertragen. Door de hitte wist ik eigenlijk al snel dat mijn pace van 5.35/km niet haalbaar was, dus met 5.45/km kon ik tevreden zijn. Dit hield ik vol door echt af te tellen naar de Erasmusbrug. Toch merkte ik vanaf kilometer 24 dat het zwaar werd, mijn benen werden zwaarder en door de warmte ging het niet meer zo soepel. Op de 25km heb ik dan ook iets langer gewandeld bij het waterpunt om goed te kunnen drinken en mijn gelletje te nemen.

25-30km
Nu toch wel echt naar de Erasmusbrug! Ik had toegegeven aan de warmte en mijn tempo laten gaan, lekker lopen en niet wandelen werd mijn missie. De 4 uur zou ik niet meer halen, maar de finish zeker wel. Mijn favoriete herinnering: de aanmoediging toen ik de Erasmusbrug over liep (hardlopend ja, niet zoals vele wandelend): “soepel Amber!” Zo soepel voelde ik me niet, maar die brug over (en vooral weer af) was mooi. De lijn van gekleurde lopers door de stad zien lopen. Het viaduct onderdoor was wel heel naar, vooral omdat ik werd ingehaald door de pacing groep van de 4 uur. Toen wist ik het zeker, de 4 uur grens ga ik ooit halen, maar niet vandaag en daar had ik vrede mee.

30-35km
Tijd voor het rondje Kralingense Plas met gelukkig een groot deel schaduw! Hier mocht ik van mezelf niet wandelen, dus bleef ik rustig doorlopen. Dat mijn tempo een minuut boven mijn streef lag, jammer dan. Sneller is soms gewoon niet mogelijk. Mijn benen waren er klaar mee en de energie raakte op, gelukkig kon ik mentaal aftellen naar ieder kilometerpunt. Dus ja, ook ik heb dit deel overleefd, maar het is niet mijn favoriete deel van de route. Maar toch, de schaduw was een welkome afwisseling tussen het lopen in de volle zon!

35-40km
Het echte afzien, na de 30km zie je de lopers al terugkomen voor het 40km punt. Nu hoorde ik bij deze lopers. Soepel ging het niet, maar ik liep nog in tegenstelling tot vele deelnemers die bij de 30km wandelend vooruit liepen. Het was wel een mentale boost om te weten dat ik in Amsterdam ook bij de achterhoede hoorde en nu gewoon ze ruim voor was. Verder was het afzien! Heel erg afzien! Maar wel met veel publiek. Stoppen was in ieder geval geen optie, de finish is binnen handbereik en dit moest ik gewoon halen.

40-42.2km
Vooraf had ik gedacht dat dit stuk goed zou gaan, de finish is in zicht en de Coolsingel moet geweldig zijn. Blaak was naar, want je weet dat je bijna in de buurt bent en het is gewoon wachten tot de bocht naar de Coolsingel. Daar aangekomen is de finish toch wel echt heel ver weg. Niet wetende hoe je het gaat halen, maar wel met heel veel aanmoediging probeer ik te versnellen. Hoe weet ik niet, maar dit was dus een onmogelijke missie. Tot 50 meter voor de finish, een eindsprint die als een waas voorbij gaat. Ineens ben ik er, kan ik mezelf een marathoner noemen en ben ik gewoon enorm trots. Dit is het maximale wat ik uit mezelf heb gehaald. Ik heb afgezien, ben diep gegaan maar vooral heb ik alles gegeven de afgelopen 4 uur, 14 minuten en 44 seconden.

Maar dan komt de “afterparty”, het wandelen naar wat water en de medaille. Die medaille, als je hem om hebt is het toch echt definitief, ik heb het gewoon gedaan! Ik zou bijna zeggen: “nog een keer”, maar dan bedenk je je dat je amper vooruit komt omdat je benen helemaal op zijn. Eindelijk krijg ik mijn welverdiende bekertjes water en sportdrank en wordt er nog een roos in mijn handen geduwd. Wat een leuk extraatje. Met mijn handen vol bel ik mijn vriend vol trots op om daarna richting de tassenafgifte te waggelen. Wandelen kan ik niet meer, maar die glimlach verdwijnt niet meer van mijn gezicht!

Rotterdam, je was zeker de Mooiste! Volgend jaar weer? Dan liever wel een graadje of 10 kouder 🙂 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *